Trump
zag de bui al hangen. De peilingen voor de midterms voorspelden een zware
nederlaag voor de Republikeinen.
Hij had nochtans
alles uit de kast gehaald om het tij nog te keren.
Eerst had
hij geprobeerd de diesel naar omlaag te halen door de aankondiging van een
fantastische oliedeal met Venezuela en toen iedereen doorhad dat het mogelijk
impact hiervan nog jaren op zich zou laten wachten, toverde hij een dieselcontract
met Moskou uit zijn corrupte toverhoed wat regelrecht inging tegen het
sanctiepakket dat net voordien door het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden was
goedgekeurd onder impuls van de inmiddels overleden Republikein Lindsey O.
Graham.
Hij joeg hiermee niet alleen Oekraïne, maar vooral ook Europa de gordijnen in.
En of
dat nog niet genoeg was, verplichtte hij Zelensky éénzijdig de bombardementen
op Russische olieraffinaderijen te stoppen met als chantage het stopzetten van
het verstrekken van militaire inlichtingen, de toegang tot Star Link en de
levering van het -trouwens door Europa betaalde- Patriot-systeem om zich te
verdedigen tegen de Russische raketten en drones.
Intussen
hadden Houthi-rebellen uit Jemen, Saoedi-Arabië aangevallen en werd ook de
doorvoer van olietankers door de Rode Zee ernstig gehypothekeerd.
De
dieselprijs was op die manier geëxplodeerd, nadien ook gevolgd door gas en
elektriciteit wat de levensduurte over de hele wereld waanzinnig de hoogte in
dreef.
Alsof zelfs
de minst geletterde burger niet doorhad dat Trump zich had verslikt in het
conflict met Iran en dat niemand anders dan hijzelf deze explosie van
energiekosten had teweeggebracht.
Om nog
maar te zwijgen van zijn frapatsen met de agressieve aanpak van migranten, zijn
afbraak van het overheidsapparaat, zijn invoerheffingen, zijn ruzies met Canada
en Europa, zijn plannen voor de “Witte Huis balzaal” en de triomfboog en de persoonlijke verrijking van hem en zijn
familie.
Het was
van Nixon geleden dat het populariteitspercentage van een Amerikaans president
-rond de 30-35%- zo laag geweest was.
Hij was
er evenmin in geslaagd om het stemmen per post aan banden te leggen en het leek
waarschijnlijk te riskant om, zoals bij zijn vorige nederlaag, een massieve
verkiezingsfraude te voorspellen.
Enkel in
Alaska liet hij door zijn Minister van Justitie op voorhand de stemuitslag
betwisten vermits de Democraten en zekere Daniel J. Sullivan op de lijst zouden
hebben laten zetten, waardoor verwarring zou kunnen ontstaan met de Republikeinse
kandidaat voor de senaat, Dan S. Sullivan.
De week
voor de midterms had hij als een razende hond alle swingstaten, afgeschuimd en
afgeblaft : “Een stem voor de Democraten was een stem voor het communisme dat
de Verenigde Staten ten gronde zou richten.”
Omdat de
Republikeinse kandidaten in tal van staten zoveel achterstand hadden opgelopen in
de peilingen, raasde hij op zijn Truth Social dat de kiezers niet moesten
stemmen op de Republikeinse kandidaat van hun staat of district, maar op hem
alsof zijn naam op het verkiezingsbiljet stond gedrukt.
Intussen
was zijn nieuwe babe-woordvoerster, Katie Zacharia, de mist in gegaan omwille
van haar verspreking tussen Trump en haar man en omdat ze gelogen had over haar
advocatendiploma.
De
professionaliteit van zijn door hem benoemde medewerkers kreeg nog een deuk
toen Kimberly Guilfoyle, zijn
ex schoondochter, als Amerikaans ambassadeur in Griekenland het zo bont gemaakt
dat ze moest afdruipen van het internationale politieke toneel.
Elon
Musk, zijn grote vriend van het eerste uur, maar na een wereldwijd gesmaakte
scheldpartij zijn aartsvijand, had zich recent dan toch weer verzoend met de
president zolang ze er maar allebei rijker van werden.
Net voor
de midterms had Musk beslist om een kruimel van zijn miljardenvermogen te
spenderen aan de steun voor de Republikeinse kandidaat Ken Paxton in Texas in
zijn race tegen de Democraat James Talarico.
Maar de
peilingen werden met de dag nog slechter en het doemscenario van een blauwe
golf over heel de Verenigde Staten leek niet meer te vermijden.
Maar
Trump zou Trump niet zijn als hij niet op het allerlaatste moment, als alles al
verloren leek voor de buitenwereld, een ongelofelijk wit konijn uit zijn hoed
kon toveren om de dreigende apocalyps voor de Republikeinen af te wenden.
Eind
oktober, enkele dagen voor de geplande verkiezingen, kwam hij met zijn
belangrijkste Republikeinse marionetten bijeen in de Trump Tower in New York.
Verzwolgen
in het Halloween-gevoel overal in de straten van de Big Apple, slopen de Republikeinse
congresleden en senatoren vanuit hun limousines tot op de hoogste verdieping
van de Trumps toren.
De
vergadering was kort en krachtig omdat er maar één iemand sprak die er op stond
dat iedereen ja knikte en applaudisseerde voor wat hij voorstelde.
Net nu
de Republikeinen nog een meerderheid hadden in het Congres., zouden ze met de
hoogste hoogdringendheid een bijzondere wet van de president goedkeuren.
In
Rusland was recent een laborante, Darya Shipilova, besmet geraakt met de pest en daaraan overleden wat
trouwens niet eens bewezen bleek.
Naar
aanleiding hiervan lieten ze Robert Kennedy, Minister van Volksgezondheid, een complotverhaal
breien dat de Russen de pestbacterie op tiendduizenden locaties in de VS,
gelinkt aan politici, met quasi onzichtbare minidrones hadden gedeponeerd.
Ze
hadden ermee gedreigd de dodelijke ziektekiemen te activeren wanneer de
Verenigde Staten zich niet onmiddellijk zouden overgeven aan Iran en de Russen
zouden helpen in een oorlog tegen Oekraïne en Europa.
Bovendien
zou Rusland de controle overnemen over de Amerikaanse ontginning en uitvoer van
energie, evenals over het internationaal betaalverkeer.
Genoeg
paniek dachten de samenzweerders om snel een wet door het Congres te jagen die
de midterms zou uitstellen en vervangen door een krachtmeting tussen de
politici in een speciale marathon van New York.
In deze
omstandigheden dienden de hoogste organen van het land niet in de eerste plaats
bevolkt te worden door de gekozenen des volks maar door de sterkste en meest
weerbare mannen en vrouwen.
Alle
verkiezingskandidaten voor het Huis van Afgevaardigden, de Senaat en het
gouverneurschap zouden in deze tijden van dreigende biologische oorlog, hun
fitheid moeten bewijzen door over een afstand van 26,2 miles of 42,195 km de
herfstige straten van de Big Apple te doorkruisen en met al hun fysieke
vermogens hun politieke tegenstanders te verslaan.
Het was
uiteraard niet meer dan fair dat correcties werden toegepast voor leeftijd en
geslacht hoewel Vance vond dat vrouwen maar even snel moesten lopen als mannen
indien ze dezelfde job ambieerden.
Uiteindelijk
bleven ze in zijn hyperkatholieke geest nog best aan de haard zitten om het
huishouden te doen, voor de kinderen te zorgen en de pantoffels klaar te zetten
wanneer hun liefhebbende echtgenoot thuiskwam.
Maar om
vrouwen uit de politiek te gooien was er nog steeds geen draagvlak in de
Verenigde Staten, zelfs niet bij de Republikeinen.
En per slot
van de rekening was Trump ervoor gekend om zijn babes sleutelposities te geven
ook al waren de blondjes niet altijd even succesvol geweest.
Hij had
zelfs zijn Melania van achter het fornuis gehaald om een wapenstilstand te
forceren voor het belegerde Oekraïense dorpje Olesjky.
In het
grootste geheim was Dario Amodei, de baas van Anthropic en de geestelijke vader
van Claude, ontboden om een AI systeem uit te werken voor een marathon met
politieke leiders waarbij op basis van wetenschappelijke inzichten kandidaten
van verschillende leeftijden en geslacht op een eerlijke manier met mekaar
konden concurreren.
Begin
2026 was Dario door Trump in nog in de ban geslagen omdat hij zijn Claude-technologie
niet wou delen met de Amerikaanse overheid omdat hij geen garanties had
gekregen over de uitsluiting van gebruik voor massale surveillance van burgers
en de ontwikkeling van volledig autonome wapensystemen die zonder menselijke
tussenkomst doelen selecteren en aanvallen.
De
laatste maanden waren de twee weer “on speaking terms” geraakt en Trump rekende
erop dat Amo maar al te blij zou zijn als hij weer vriendje kon worden met het
hoogste Amerikaans gezag door hem gewoon een “Clote-modelletje” te leveren.
Dario
probeerde in de toren van Trump voorzichtig uit te leggen dat zijn firma
beslist had een pauze in te lassen voor de ontwikkeling van AI omwille van een
aantal grote risico’s maar hiervoor kreeg hij van Vance en Trump een “Zelensky-like”
reprimande waarbij hij zowat voor landverrader werd uitgemaakt.
Het liep
helemaal uit de hand toen Trump onverstoorbaar verder ging en aangaf dat Democraten
over het algemeen een hogere vaccinatiegraad hadden en hoewel dit op lange
termijn nefast was voor hun gezondheid en die van hun kinderen, hadden ze op
korte termijn hiermee een fysiek voordeel wat in het model moest worden
gecompenseerd.
Hierop
haastte de baas van Anthropic zich naar de lift en liet de Republikeinse top
achter in “fuckse” woede en verwarring.
“Bel
Elon”, schreeuwde Donald : “En zeg dat ik het stante pede moet “gegrokt”
krijgen. Ik heb hem de ruimte cadeau gedaan, hij moet mij nu maar New York
teruggeven.”
Wat
Trump hiermee bedoelde, werd duidelijk een half uur later toen Musk in zijn
Batmobile als de rijkste vleermuis ter wereld binnenvloog niet om Gotham City
te redden van de maffia maar om zelf een hoofdrol op te eisen in de corrupte
staatsgreep die op handen was.
Trump
claimde niets minder dan het gouverneurschap van de staat New York met behoud
van zijn presidentschap ook al was dat grondwettelijk compleet onmogelijk.
Maar in
tijden van internationale dreiging was de grondwet ondergeschikt aan de wil van
de president, zo declameerde Trump, waarmee hij meteen aangaf de marathon te
willen lopen met de 80-plussers en het zo met voldoende voorsprong te kunnen
opnemen tegen de kandidaat-gouverneur van de Democraten, de 68-jarige Kathy
Hochul.
Musk
begon te chatten met zijn “Grok-robot” die hem als een trouwe bereidwillige
vriend binnen de minuut een algoritme presenteerde dat de gemiddelde tijden op
de marathon simuleerde voor elke leeftijdscategorie en geslacht.
Trump wilde
er ook nog gewicht bij als verdisconteerde handicaps maar Grok deed moeilijk
hierover omdat je dan nog honderden andere variabelen in rekening zou kunnen
brengen en het systeem daarop zou kunnen crashen of gaan hallucineren.
Ook de
verdoken vaccinatie-handicap in het nadeel van de Democraten werd niet
weerhouden omdat aartsvijand Dario Amodei op de hoogte was van Trumps intentie
en zeker publiek van het model brandhout zou maken.
Zo werd
uiteindelijk een systeem uitgewerkt waarbij elke kandidaat
congreslid-senator-gouverneur een bepaalde startplaats kreeg toegewezen in
functie van zijn/haar leeftijd en geslacht en het dan maar na over 42 km moest
zien te winnen van zijn politieke tegenstander.
Op
zondag 1 november 2026 stonden zo’n 1000 politiekers hypernerveus te trappelen aan
de start van de staatsmarathon die een paar uur later vertrok dan de officiële
marathon van New York en ook met een heel eigen parcours grotendeels over
Manhattan Island.
De start
zou worden gegeven in de wijk Dumbo (Down Under the Manhattan Bridge Overpass),
in Brooklyn waarbij de politiekers direct over de Brooklyn Bridge zouden worden
gejaagd met zicht op hun geliefde Downtown.
“Bridge
over Troubled Water” liet de speaker Simon & Garfunkel over de massa
atleten en supporters galmen waarbij de troebele staat van de rivier bij
Democraten en Republikeinen wel een heel ander inhoud had.
Maar
beiden waren overtuigd om met de smeerlapperij van het verleden korte metten te
maken en aan een brug te bouwen voor een nieuw Manhattan en een nieuw Amerika.
Om 13u
werd het startschot gegeven voor de eerste politici, vooral oudere vrouwen die
in geïmproviseerde sporttenues als trippelende biggetjes hun lijdensweg op zich
namen.
De echte
varkens volgden later, vooral mannen met een dikke pens en een tronie die
kwijlde van onaantastbaar zelfvertrouwen maar die in de koers nauwelijks een
meter op de biggetjes leken goed te maken.
Vanuit
Brooklyn Bridge vervolgde de stoet zijn weg naar Battery Park.
Het was
getransformeerd tot een groot circus met tribunes en een labyrint van
afrasteringen om de atleten gescheiden te houden van de duizenden rode en
blauwe fans die de namen van hun politieke idolen hees scandeerden.
Een leger drones golfde als een spreeuwenvlucht boven de atleten om één en
ander in beeld te brengen maar vooral vanuit FBI-hoek om elke verdachte
beweging onmiddellijk te detecteren.
Voor
mogelijke terreuraanslagen vanop afstand had Musk zijn vriend Starlink tot in
de puntjes geïnstrueerd.
Vanop
Liberty Island zwaaide een grote groene dame met een fakkel vol heimwee naar
het democratisch Amerikaans paradijs dat verworden was tot een emanatie van
Halloween van de dag voordien.
In de
wijdere omgeving van Battery Park scandeerden duizenden betogers anti-Trump
verwensingen afgeblokt door een militaire verdedigingsgordel onder het
grijnzend toezicht van Pete Hegseth, de Minister van Oorlog.
Een
slepende staart van losers bevond zich dan nog ter hoogte van de Stock Market
van Wall Street die bleek voor zich uit zat te staren uit vrees wat “Allen ter
Ziele” ’s anderendaags mogelijks zou brengen.
Maar
door de handicapformule zag men tegelijkertijd Alle Heiligen van de Amerikaanse
politiek bezig aan een grote inhaalbeweging overtuigd van hun suprematie :
jong, blank en mannelijk.
Via
Westside Highway bereikte de marathon de herdenkingssite van 9/11 met daarnaast
de Oculus.
Een nog
redelijk fris ogende Trump herkende zich in de vredesduif terwijl hij
binnensmonds vloekte dat de Noren hem de Nobelprijs voor de Vrede niet hadden
gegund.
Het
parcours slingerde zich verder noordwaarts in de richting van Chinatown en
Little Italy.
Hier zag
Trump zichzelf op een pancarte afgebeeld als een afgepeigerde loper die zijn
hand uitstak naar XI Jinping voor een handvol zeldzame aardmetalen en een
deepfake van hem en Meloni die zijn avances afwees om met haar op de foto te
staan.
Via Soho
ging het richting Greenwich Village.
Ter
attentie van de lopers werd in front of the Blue Note Jazz Club door Elena
Pinderhughes een avant première geëvoceerd van haar dwarsfluitconcert van diezelfde
avond.
Even
werden de politiekers uit hun fanatiek ritme gezogen door de blue notes, zijnde
die noten die net iets lager worden gespeeld dan de klassieke toonladder met
een weemoedige uitdeining.
Maar op
weg naar Chelsea kreeg snel de oorlogszuchtige ambitie weer de bovenhand.
Er waren
de wolven, al dan niet in schapenvacht, de slangen die zich geniepig overal
tussen murwden, de hyena’s die begerig wachten tot anderen het begaven.
Tussenin
liepen de elegante reeën en antilopen, in hun beweging niet altijd voldoende
bewust van de bloeddorstigheid van de luipaarden en de wilde honden die hen
vergezelden.
Het
lange lint slierde zich verder langs de lyrische High Line tot aan de Hudson
Yard met de “The Vessel” en de “Edge”.
De
politiekers weerden zich in bloed, zweet en tranen om de snelste en zo de
grootste te zijn terwijl intussen duidelijk werd dat de blauwe golf zich boven
de rode aan het hijsen was.
Trump
zelf kreeg onheilspellende berichten in zijn oortjes over het dreigend verlies van
het gouverneurschap van Ohio voor de Republikeinse hyena Vivek Ramaswamy.
Die had
bloed geroken toen hij de moeder van zijn Democratische tegenstander, Amy Acton,
in een filmpje liet zeggen dat haar dochter een leugenares was.
Zelfs
een groot deel van zijn partijgenoten vonden dit “over the edge” maar Trump had
Ramaswamy’s agressieve stijl toegejuicht en ging dus mee op zijn bek toen de Republikein
op een onoverbrugbare achterstand kwam.
Amy
Acton zou de eerste vrouwelijke gouverneur van Ohio worden.
De
blauwen leken nu echt de wind mee te hebben en op te stijgen helemaal tot de
top of the Edge die hen als een overwinningsobelisk scheen tegemoet te komen.
Het
atletenveld leek wild op en neer te deinen op een reusachtige boot in de vorm
van een complexe honingraat waar de deelnemers twee aan twee mekaar in de gaten
hielden terwijl het luid geroep en gezwaai van supporters hen als een vloedgolf
voortstuwde.
De
democraten hadden tien kansen om de noodzakelijke vier senaatsmandaten van de
republikeinen af te snoepen en zo de meerderheid in de senaat te verwerven.
Iets
voorbij halfweg stonden Roy Cooper in North Carolina, Annie Andrews in South
Carolina, Adam Hamilton in Kansas en James Talarico in Texas al substantieel op
voorsprong.
Vooral
een overwinning van de laatste zou de Wild West van Texas na 38 jaar Republikeins
gezag opnieuw een Democratische senator bezorgen.
En dat
ondanks de miljoenenshot van Musk.
Op Fifth
Avenue werd het duidelijk dat voor het Huis van Afgevaardigden de blauwe golf
nog intenser was dan in de peilingen voorspeld : de meerderheid was al lang
geen issue meer, de vraag was met hoeveel verschil.
Enkele
tientallen meters voor de Villa Albertina (ter bevordering van de Franse
cultuur in New York) werd met vlaggetjes gezwaaid waarbij door een wit
tussenstuk netjes de rode van de blauwe stof werd gescheiden.
Ook al
leek het dat bij een aantal vlagjes het rood en wit waren afgesneden en ééntje
zelfs met sterretjes was versierd.
Net aan de
rand van Harlem draaide het gezelschap Central Park binnen waar de brede
boulevards zich als een spinnenweb genesteld hadden tussen het herfstcoloriet
van de eiken, beuken, Canadese acers en fluweelbomen.
De klap
op de vuurpijl kwam net toen de islamitische Democraat Abdul El Sayed bij een
valse christusdoorn zijn Republikeinse rivaal Mike Rogers voorbijsnelde terwijl
zijn partijgenote Haley Stevens, die de voorverkiezingen van Michigan nipt van
hem had verloren, naast een Chinese judasboom zijn tegenstander nog stond aan
te moedigen. Ze kon niet verhinderen dat El Sayed onweerstaanbaar op weg was om
de eerste moslim-senator van Amerika worden.
De
geschiedenisboeken raakten in extase toen bleek dat de Democraat Keisha
Lance Bottoms uit Georgia de eerste zwarte vrouw zou worden die ooit tot gouverneur van de VS werd gekozen, Amy Acton de
eerste vrouw die tot gouverneur van Ohio werd verkozen en dat de Republikein Byron Donalds de
eerste zwarte gouverneur van de staat Florida zou worden.
Intussen
hadden de eerste lopers de aankomst op Times Square bereikt waar gigantische
neons haast in flikkertempo de zelfverzekerde smoelen van de kandidaten
uitbraakten in schril contrast met de afgepeigerde bezwete gezichten die met
een doffe blik hun eigenste ik in betere tijden voorbijrenden.
Uitzonderlijk
werd vanop de top van One Time Square, net zoals bij Oudjaar, de superbol als
een vlag naar beneden gehaald.
De
politici zagen alle kleuren van de regenboog maar blauw schitterde het meest
als heraut van nieuwe tijden.
De zon was
al ondergegaan over Times Square toen melanchole Cubaanse klanken zich een weg
baanden door het Gerald Schoenfeld Theatre waar net een zoveelste opvoering was
gestart van de Buena Vista Social Club.
Terwijl
men de eerste dranghekkens al aan het verwijderen was, kwam een grote, zware
man langs 236 W 45th Street gestrompeld.
Misschien
voelde hij iets van de donkerte en de ellende die hij met een olie-embargo aan
de Cubaanse bevolking had aangesmeerd. Of was
het nog steeds “Ik doe met Cuba wat ik wil”.
In elk
geval deed Trump met de midterms niet wat hij wou want Kathy Hochul, zijn
democratische tegenstander voor het gouverneurschap van de staat New York, was al
meer dan 44 minuten binnen.
Toen de
Amerikaanse president in het zicht van de aankomstlijn op Times Square nog net
een spurtje kon winnen tegen een uitgemergeld wat verfrommeld mannetje, klonk
het door de micro : “Mag ik een applaus vragen voor Bill Clinton, de oudste
deelnemer aan deze eerste verkiezingsmarathon van New York.”
Trump kon
zijn oren niet geloven.
Als een
briesende leeuw stormde hij naar de organisator: “Bij mijn weten wordt Clinton
pas op 18 augustus 80 jaar en ik op 14 juni dus ik ben de oudste.”
“Klopt,
meneer Trump, maar Clinton is 8 jaar president geweest en jij nog maar 6 en elk
jaar presidentschap telt in Musk’ AI model dubbel omdat het zo afmattend is.
Binnen 2
jaar sta je met Bill op gelijke hoogte en mag je nog eens meedoen met de
dinosaurussen.”
Trump
beet op zijn lip en hij droop hoofdschuddend af om nog een jaar of twee
president van de Verenigde Staten te spelen met een woekering van blauwe regen
in zijn achtertuin.
