donderdag 28 december 2017

Christmas in Tromso



What's that look upon your face
It seems you've got a lot to say
But no words come
The flow seems to be gone
Let's sing the way through it
How about a new way to pray
Too much pressure on your back
Fever's high when you payback
But freedom is here and come
And hope seems to hold on
Let's love the way through it
How about a new way to pray
I see worries burning inside your chest
It's hard to let them go
You belong to somewhere
For some reason
'cause hope seems to hang on
Let's dance the way through it
How about a new way to pray

Melanie De Biasio, The Flow

A "joik" is a personal song within the Sami culture, that you are assigned by people you know well and that evolves with your own history.
It is an a capella music genre that is characterized by existing or self-invented words to evoke a subject, aimed at expressing a certain state of mind or the essence of a subject.
It has no beginning and no end like the wind.


Sofia Jannok is a Swedish Sami who enjoys blending influences from jazz, pop and joik and describes her own music as "dancing somewhere between the mystic of the northern light and the warmth of the comforting fire”
She is inspired by the vastness of the land, the people and the meetings between these elements.

You can also consider a joik as a portrait or a photo album, a collection of facts and testimonies that refer to who you are, publicly performed with your strong and weak sides displayed.
As soon as you are greeted somewhere with your own joik, you know that you are with people who know you well.
It is a recognition of your existence: you are accepted, you are at home.
A joik is a source of comfort and memory after the death of a loved one.
Singing helps to experience the emotional connection with the deceased.

In traditional Samireligion it was believed that both living beings and lifeless objects had a soul.
A priest or shaman acted as a mediator between the material and the spiritual world he consulted by bringing himself into a trance by the rhythm of magical drumming and joik music.

Was it an ode, a reproach, a loss or a longing that the Sami woman vocalized with  her eyes closed?



Or was she expressing homesickness to the ancient Sami culture, the injuries of the past and the hope of recovery of a new identity?

The original inhabitants of Northern Scandinavia are the Sami, better known to us as Lapps, a term that seems rather derogatory to them.
They live in "Sapmi", an area that stretches across northern Sweden, Finland, Norway and the Russian Kola peninsula.



Their population consists of about 70,000 to 100,000 people, about half of whom live in Norway.
The genetic origin of the Sami is still largely unknown and appears to be unique which correlates with a very long period of geographical isolation.

Imposing rock paintings on the Altafjord date from 4200 BC and refer to religious themes and ritual ceremonies connected with their hunting culture.
During the Middle Ages, the Sami traded intensively with the Vikings and later with European merchants.
They mainly sold animal skins in exchange for salt, coins and metal and developed their own monetary system.
But many armed kingdoms and nations demanded taxes in terms of leather, feathers and bones from whales, which meant that the Sami had to pay two or more governments and often even additional fines for paying taxes to another people.
This led to an overcrowded hunting, which caused the number of reindeer to decline and around 1500 the Sami began to settle down on the coast, the fjords or the lakes where they founded communities (siida) engaged in reindeer farming combined with hunting and fishing. .
About 10% stayed in the nomadic life and lived in tents (lavvu) that were easy to break up and transport.



Was the conversion to the Christianity of the Sami an alibi for destroying their animistic faith, their holy sites, their language and even their joiks?
Or was it just an excuse to levy heavy taxes on their livestock and fishing activities and to pick up and colonize their land as we see it today in the West Bank?
During the Second World War, the "East" and "Western Sami" were placed opposite each other because their "mother countries" had ended up in different camps.

Although the Sami culture was assimilated very strongly in the Norwegian, Swedish and Finnish societies during the last century, in recent years there has been an improved recognition and protection of their language, their faith and age-old customs. They celebrate their own independence day and have a flag and a parliament.

Together with Finnish, Estonian and Hungarian, the Samitaal belongs to the Ugrian languages and is only spoken by less than 20,000 people.
They have a different word for reindeer that differ in color, size, antler, coat, character, strength and life phase.
There are hundreds of words for snow depending on depth, density, hardness and age. For example, there is a word for powder snow, snow that fell yesterday, for snow that is soft at the bottom and has a hard crust.
The Samitaal is also rich in words that describe family relationships.

On the other hand, most Sami learn English and Norwegian at school next to their mother tongue and Icelandic, Finnish or Danish as the fourth language (Norwegians and Swedes understand each other quite well).
This is of great use to them in tourism with which they can increase their financial status and at the same time cherish and protect their cultural and natural heritage.



I'm gonna leave you
Yes I'm gonna leave you cause I wanna
And I'll go where people love me
And I'll stay there cause they love me

Melanie De Biasio, I’m Gonna Leave You





Although the tribulation and culture repression of the Sami in the course of the last decades has given way to a revival of their language and habits, they are still often molested in a pub by a certain group of Norwegians, especially when thery are dressed in national costumes.

The Sami suffered greatly from the consequences of the Chernobyl nuclear disaster with contamination of their fish and drinking water but they never received any compensation.
In 1993 the Swedish government abolished the exclusive right of the Sami on reindeer hunting and a year later their exclusive fishing rights on the lakes in their autonomous area were also withdrawn.
The Norwegian government tries to push them back to an ever smaller area and does so by limiting the number of reindeer, because there are too many animals in function of the land but if they then reduce their reindeer, the land is also reduced to be used for energy production (for example windmills or dams) or mining.
So in the last year there were 4 processes of Sami against the Norwegian government, all without success, the last one because they wanted a young farmer to limit his herd to 75 animals which is absolutely unlivable.
He has now stepped to Strasbourg to plead his room before the Court of Human Rights.
Most of the Sami still dream of an independent Lapland over the Scandinavian and Russian borders but there is no such a thing as a militant movement.


"Reindeer carry antlers that waste once a year and then grow again," said a Lap who has 7000 beasts: "In non-castrated males it happens once a year after mating because testosterone production then decreases and in castrated males this happens in the spring. The females also have antlers.



There is always a leader, usually the largest and/or oldest reindeer, but when he loses his antlers, he (temporarily) also loses his dominant position."



"Ever the Norwegians will lose their antlers", he added delicately.



I feel you
A deep echo in me
A strong appeal for that mystery
I know you know
The wind is blowing much too hard
And for love there's no reward
A strong appeal for discovery
I know you know

Melanie De Biasio, I Feel You

Tromso is a bustling metropolis with 75,000 inhabitants almost 600 km above the Arctic Circle
It originated almost 11,000 years ago as a small settlement and turned out to be the mecca for expeditions in the Arctic North in the 19th century.
During the Second World War, Tromso was the capital of "free" Norway for a few weeks.
It has a university with 10,500 students and a internationally reputated healthcare system.
The city center is located in Tromsoya, an island connected by bridges and tunnels with the mainland and other islands that surround it.



Once outside the city's protective prosperity and maritime climate, the domestic temperature drops rapidly by around 10 degrees to exceptionally -40 ° to -50 ° in winter with meter-high snow walls.
The Sami protect themselves with special shoes, gloves and a hood made of animal skins such as the arctic fox and the seal.









The snowman tells us that the sun leaves both the city and its surroundings on 21 November and will return on January 18th





Tears are rivers across this valley of gold
My roots wither and mourn for you
From light years away
The wailing tree moans
It's time to let it go
As an illwind sweeping on my day
Oh my lord
Help my please
Is that fair and far enough for you
I suffer along the way
Many good ways for me to grow
Yes an illwind sweeping on my day
No deal with love
No deal with the rest

Melanie De Biasio, No Deal





The Ishav Cathedral was designed by Jan Inge Hovig and built in 1965.
Its shape symbolizes the icebergs, the pole nights and the northern lights.
The building was made of concrete and aluminum.







The organ of the church dates from 2005 in a modern style with a French-romantic touch.
It refers to the form of ice floes and sails in association with the Arctic Ocean and perhaps also to the icy wind that you bump along on the slippery Tromsobrug when you want to pull the cathedral from the city center near to you.




The house was bare of Christmas lights
It came down hard that year
Outside in our overcoats
Drinking down to the bitter end
Trying to make things right
Like my mother did
Last year we were laughing
We sang in church so beautifully

Diana Krall, Departure Bay


A man stumbles and slides in a hurry over the Lappish snow.
It is four o'clock in the afternoon and it would have been pitch dark in Tromso without the light symphony performed night and night by the hotels and the shops and their streets in Christmas time.



He is just in time in this Silent Night to worship in Norwegian the newborn Emmanuel in the Domkirch.


A few hours later, still digesting a lonely Christmas dinner, he walks into the city, along a cemetery, on his way to the "Lake of the Priest".


Together with a Mexican, a Montenegrin and a German and a Chinese couple, he is greeted by an elongated green star who tells in the north that Jesus was born.


Peace on earth to all people of goodwill and it is the unknown internationals who wish him a Merry Christmas.


On the way back he thinks about the previous Christmas and the one before and those many years before and before.
He meets the child he was himself, the children he raised, the children that will hopefully come later.



Aurora can not reveal the look of the next Christmas.

The polar light or Aurora Borealis is associated with eruptions (protuberances) on the sun where large quantities of charged particles are thrown into the universe.
The earth's magnetic field ensures that the particle flow is deflected in the earth's environment and in an acceleration penetrates the atmosphere near the north and south poles.



When such an energy flow is ejected to earth, it hits the various atoms in the upper air layers, about 3 days later resulting in the evocation of magical polar light.
The zone in which this happens is like a 2000 km wide ring around the magnetic north and south pole that includes countries such as Northern Scandinavia, Iceland, the south of Greenland, Canada, Alaska and Siberia.


Where the star stayed still


Was it the snow or the suddenly rising northern lights above his hotel a few minutes before midnight, which led him to a place where he had never celebrated Christmas: never so alone and yet a feeling of coming home.

I just get home and then I leave again
It’s long ago and far away.

Diana Krall, Departure Bay



Light as a crystal that flows to sea
You slip like sand away from me
You slip like sand away from me
Pray the gods will grant me air
Tell them I may follow there
Whisper your name and I will hear
Tender the dawn I will be where
Love waits for me

Patricia Barber, Romanesque





Weddings at the Sami are exuberant both in terms of time (days) and in terms of number of guests (500 is on the low side).
When a boy wants to marry a girl, he will drive to her house by reindeer together with a witness, ringing at the girl’s parents door to introduce him.
When the girl comes out and puts the reindeer in the stable, it is a signal that the boy is welcome.



He was focussing on her at the snowshoe trip, but she had hardly noticed him.
A few hours later she moved behind him at the grocery store but she didn’t pay attention on him.
On Christmas she took a table at the steakhouse on the other side because she did not see him.
He drove to her with his reindeer and asked her to join him.
She got up, brought his reindeer to the stable and sat at his table.

She was of Lebanese-American origin; she was a Muslim with Jewish roots and she worked for Unilever in Saudi Arabia but he forgot to ask her name.
Her story was as "sami" as his.
For a moment they were "samen" (dutch word for “together”)

They just got home and then they left again
So far as Aurora can be
So long as you have to wait for her


Thanks to :
-Nordic info and Dominicus Noorwegen

dinsdag 26 december 2017

Kerstmis in Tromso



What's that look upon your face
It seems you've got a lot to say
But no words come
The flow seems to be gone
Let's sing the way through it
How about a new way to pray
Too much pressure on your back
Fever's high when you payback
But freedom is here and come
And hope seems to hold on
Let's love the way through it
How about a new way to pray
I see worries burning inside your chest
It's hard to let them go
You belong to somewhere
For some reason
'cause hope seems to hang on
Let's dance the way through it
How about a new way to pray

Melanie De Biasio, The Flow

Een “joik” is een persoonlijk lied binnen de Sami-cultuur, dat je wordt toebedeeld door mensen die je goed kennen en dat mee evolueert met je eigen geschiedenis.
Het is een a capella muziekgenre dat zich karakteriseert door bestaande of zelf uitgevonden woorden om een onderwerp te evoceren, gericht op het uitdrukken van een bepaalde gemoedstoestand of de essentie van een subject.
Het heeft geen begin en geen einde zoals de wind.



Sofia Jannok is een Zweedse Sami die invloeden uit jazz, pop en joik combineert.
Ze beschrijft haar muziek als ”dansend ergens tussen de mystiek van het noorderlicht en de warmte van een deugddoend vuur.”
Ze is geïnspireerd door de onmetelijkheid van het land, de mensen en de ontmoeting tussen deze elementen.

Je kan een joik ook beschouwen als een portret of een foto-album, een verzameling feiten en getuigenissen die verwijzen naar wie je bent, die ook publiek worden bezongen met daarin je sterke en zwakke kanten geëtaleerd.
Zodra je ergens  begroet wordt met je eigen joik, weet je dat je bij mensen bent die je goed kennen.
Het is een erkenning van je bestaan : je mag er zijn, je bent thuis.
Een joik is een bron van troost en herinnering na het sterven van een dierbare.
Het zingen helpt om de emotionele verbinding met de overledene te beleven.

In de traditionele Samireligie werd geloofd dat zowel levende wezens als levenloze objecten een ziel hadden.
Een priester of sjamaan fungeerde als bemiddelaar tussen de materiële en de spirituele wereld die hij consulteerde door zichzelf in trance te brengen op het ritme van magische drummen en joikmuziek.

Was het een ode, een verwijt, een verlies of een verlangen wat de Sami vrouw met gesloten ogen over haar kozijn verklankte?



Of waren het tonen van heimwee naar de eeuwenoude Samicultuur, de kwetsuren uit het verleden en de hoop op herstel of een nieuwe identiteit?

De oorspronkelijk bewoners van Noord-Scandinavië zijn de Samen of Sami, bij ons beter bekend als Lappen, een term die voor hen eerder denigrerend overkomt.
Ze wonen in “Sapmi”, een gebied dat zich uitstrekt over Noord-Zweden, Finland, Noorwegen en het Russische Kola-schiereiland.



Hun bevolkingsgroep bestaat uit ongeveer 70.000 tot 100.000 personen waarvan ongeveer de helft in Noorwegen woont.
De genetische origine van de Sami is nog grotendeels onbekend en blijkt uniek te zijn wat correleert met een zeer lange periode van geografische isolatie.

Imposante rotstekeningen aan de Altafjord dateren van 4200 voor Christus en verwijzen naar religieuze thema’s en rituele ceremonies verbonden met hun jagerscultuur.
Tijdens de middeleeuwen voerden de Sami intensief handel met de Vikingen en later met Europese handelsmannen. Ze verkochten hoofdzakelijk dierenhuiden in ruil voor zout, munten en metaal en ontwikkelden zelf een eigen monetair systeem.
Maar vele gewapende koninkrijken en naties eisten belastingen in de vorm van leder, veren en beenderen van walvissen waardoor de Sami aan twee of meer overheden moesten betalen en vaak zelfs extra boetes voor het betalen van belastingen aan een ander volk.
Dit leidde tot een te intensieve jacht waardoor het aantal rendieren begon te dalen en rond 1500 begonnen de Sami zich te settelen aan de kust, de fjorden of de meren waar ze gemeenschappen (siida) stichtten die zich bezig hielden met rendierenteelt gecombineerd met jacht en visserij.
Zo’n 10% bleef het nomadenleven trouw en woonde in tenten (lavvu) die makkelijk af te breken en te vervoeren waren.



Was de bekering tot het christendom van de Sami een alibi voor het vernielen van hun animistisch geloof, hun heilige sites, hun taal en zelfs hun joiks?
Of was het gewoon een excuus om zware taksen te heffen op hun veeteelt en visserij-activiteiten en hun land af te pakken en te koloniseren zoals wij dat vandaag meemaken op de Westelijke Jordaanoever?
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden de ”Oost-“ en de “West-Sami” tegenover elkaar geplaatst omdat hun “moederlanden” in verschillende kampen waren beland.

Hoewel de Sami-cultuur tijdens de laatste eeuw heel sterk werd geassimileerd binnen de Noorse, Zweedse en Finse samenleving, is er de laatste jaren een verbeterde erkenning en bescherming van hun hun taal, hun geloof en eeuwenoude gebruiken. Ze vieren hun eigen onafhankelijkheidsdag en hebben een vlag en een parlement.

De Samitaal behoort samen met het Fins, het Estisch en het Hongaars tot de Oegrische talen en wordt nog slechts door minder dan 20.000 Samen gesproken.
Ze hebben een ander woord voor rendieren die verschillen in kleur, grootte, gewei, vacht, karakter, sterkt en levensfase.
Er zijn honderden woorden voor sneeuw afhankelijk van de diepte, dichtheid hardheid en leeftijd. Zo is er bijvoorbeeld een woord voor poedersneeuw, sneeuw die gisteren gevallen is, voor sneeuw die zacht is onderaan en een harde korst heeft.
De Samitaal is ook rijk aan woorden die familierelaties beschrijven.

Anderzijds leren de meeste Sami naast hun moedertaal ook Engels en Noors op school en als vierde taal eventueel IJslands, Fins of Deens (Noren en Zweden verstaan elkaar).
Dit komt hen goed van pas in het toerisme waarmee ze hun financiële status verhogen en tegelijk hun cultureel en natuurlijk erfgoed kunnen koesteren en beschermen.





I'm gonna leave you
Yes I'm gonna leave you cause I wanna
And I'll go where people love me
And I'll stay there cause they love me

Melanie De Biasio, I’m Gonna Leave You





Hoewel de verdrukking en de cultuurrepressie van de Sami in de loop van de laatste decennia, heeft plaatsgemaakt voor een revival van hun taal en leefgewoonten, worden ze, zeker in nationale klederdracht, in een pub nog vaak gemolesteerd door een bepaalde groep Noren.

De Sami hadden erg te lijden onder de gevolgen van de Tsjernobyl kernramp met verontreiniging van hun vis en drinkwater maar ze kregen nooit enige vergoeding.
In 1993 werd door de Zweedse overheid het exclusief recht van de Samen op rendierjacht afgeschaft en een jaar later werd ook hun exclusief visrecht op de meren in hun autonoom gebied ingetrokken.
De Noorse overheid probeert hen terug te dringen op een steeds kleinere oppervlakte en doet dit door het aantal rendieren te beperken zogezegd omdat er te veel beesten zijn in functie van de grond maar indien ze dan hun rendieren verminderen, wordt ook de grond verminderd om gebruikt te worden voor energiewinning (bijvoorbeeld windmolens of stuwdammen) of mijnbouw.
Zo zijn er in het laatste jaar 4 processen geweest van Sami tegen de Noorse overheid, alle zonder succes, de laatste omdat men een jonge farmer zijn kudde wou beperken tot 75 dieren wat absoluut onleefbaar is.
Deze is nu naar Straatsburg gestapt om zijn zaal te bepleiten voor het Hof van de Rechten van de Mens.
De meeste dromen van een onafhankelijk Lapland over de Scandinavische en Russische grenzen heen maar een militante beweging kan men het moeilijk noemen.



“Renderen dragen een gewei dat één keer per jaar afvalt en dan weer aangroeit”, vertelde een Lap die 7000 beesten heeft :“Bij niet gecastreerde mannetjes gebeurt het 1 keer per jaar na het paren omdat de testosteronproductie dan vermindert en bij gecastreerde mannetjes gebeurt dit in het voorjaar. Ook de wijfjes hebben een gewei.



Er is steeds een leider, meestal het grootste en/of oudste rendier, maar wanneer deze zijn gewei afvalt, verliest hij (tijdelijk) ook zijn dominante positie”.



“Ooit verliezen de Noren hun gewei”, voegde hij er fijntjes aan toe.






I feel you
A deep echo in me
A strong appeal for that mystery
I know you know
The wind is blowing much too hard
And for love there's no reward
A strong appeal for discovery
I know you know

Melanie De Biasio, I Feel You

Tromso is een bruisende metropool met 75.000 inwoners op bijna 600 km boven de poolcirkel
Ze ontstond bijna 11.000 jaar geleden als een kleine nederzetting en ontpopte zich in de 19de eeuw tot het mekka voor expedities in het arctische noorden.
Tijdens de Tweede weldoorlog was Tromso enkele weken de hoofdstad van het “vrije” Noorwegen.
Ze beschikt over een universiteit  met 10.500 studenten en een gezondheidszorg van internationale allure.
Het stadscentrum bevindt zich in Tromsoya, een eiland verbonden door bruggen en tunnels met het vasteland en andere eilanden die het omringen.



Eens buiten de beschermende welstand en het maritiem klimaat van de stad, zakt de temperatuur naar het binnenland snel met ongeveer 10 graden tot uitzonderlijk -40° à -50° in de winter met meterhoge sneeuwmuren.
De Sami beschermen zich met speciale schoenen, handschoenen en een kap gemaakt van dierenhuiden zoals van de poolvos en de zeehond.








De sneeuwman vertelt ons dat de zon op 21 november zowel de stad als zijn omstreken verlaat en op18 januari terugkeert.







Tears are rivers across this valley of gold
My roots wither and mourn for you
From light years away
The wailing tree moans
It's time to let it go
As an illwind sweeps across my day
Oh my lord
Help my please
Is that fair and far enough for you
I suffer along the way
Many good ways for me to grow
Yes an illwind sweeps across my day
No deal with love
No deal with the rest

Melanie De Biasio, No Deal






De Ishavskathedralen of IJszeekathedraal werd ontworpen door Jan Inge Hovig en gebouwd in 1965.
Zijn vorm symboliseert de ijsbergen, de poolnachten en het noorderlicht.
Het gebouw werd vervaardigd uit beton en aluminium.




Het orgel van de kerk dateert van 2005 in een moderne stijl met een Frans-romantisch tintje.



Het verwijst naar de vorm van ijsschotsen en zeilen in associatie met de Noordelijke IJszee en misschien ook naar de ijzige wind die je op de Tromsobrug samen met het ijs komt pesten wanneer je te voet vanuit het stadcentrum de kathedraal naar je toe wil halen.






The house was bare of Christmas lights
It came down hard that year
Outside in our overcoats
Drinking down to the bitter end
Trying to make things right
Like my mother did
Last year we were laughing
We sang in church so beautifully

Diana Krall, Departure Bay


Een man strompelt en schuift gehaast over de Lapse sneeuw.
Het is vier uur in de namiddag en het zou pikdonker geweest zijn in Tromso zonder de lichtsymfonie die de hotels en de winkels en hun straten in deze Kerstdagen nacht en nacht opvoeren.



Hij is nog net op tijd in deze Stille Nacht om in de Domkirche in het Noors de pasgeboren Emmanuel te aanbidden.


Enkele uren later, een lonely Christmas dinner nog aan het verteren, loopt hij de stad op, een kerkhof voorbij, op weg naar het “Meer van de Priester”.



Samen met een Mexicaan, een Montenegrijn en een Duits en een Chinees koppel, wordt hij begroet door een langgerekte groene ster die hier in het noorden vertelt dat Jezus geboren is.


Vrede op aarde aan alle mensen van goede wil en het zijn de onbekende internationalen die hem een Merry Christmas wensen.


Op de terugweg denkt hij aan de vorige Kerst en die daarvoor en die vele jaren daarvoor en daarvoor.
Hij ontmoet het kind dat hij zelf was, de kinderen die hij heeft opgevoed, de kinderen die hopelijk nog zullen komen.



Aurora kan hem de uitstraling van de volgende Kerst niet onthullen.

Het poollicht of Aurora Borealis hangt samen met uitbarstingen (protuberansen) op de zon waarbij grote hoeveelheden geladen deeltjes in het heelal geslingerd worden.
Het aardmagnetisch veld zorgt er voor dat de deeltjesstroom in de omgeving van de aarde wordt afgebogen en in de buurt van de noord- en zuidpool met verhoogde snelheid de atmosfeer binnendringt.



Wanneer zo’n energiestroom richting aarde wordt uitgespuwd, botst die ongeveer 3 dagen later op de verschillende atomen in de opperste luchtlagen met als gevolg de evocatie van magisch poollicht.
De zone waarin dit gebeurt ligt als een 2000 km brede ring rond de magnetische noord- en zuidpool die landen omvat als Noord Scandinavië, IJsland, het zuiden van Groenland, Canada, Alaska en Siberië.

Waar de sterre bleef stillestaan...



Waren het de sneeuw of het plots opvliegende noorderlicht boven zijn hotel enkele minuten voor middernacht die hem voerden naar een plaats waar hij nog nooit Kerstmis had gevierd : nooit zo alleen en toch een gevoel van thuis te komen.


I just get home and then I leave again
It’s long ago and far away.

Diana Krall, Departure Bay



Light as a crystal that flows to sea
You slip like sand away from me
You slip like sand away from me
Pray the gods will grant me air
Tell them I may follow there
Whisper your name and I will hear
Tender the dawn I will be where
Love waits for me

Patricia Barber, Romanesque






Bruiloften bij de Samen zijn exuberant zowel in termen van tijd (dagen) als in termen van aantal gasten (500 is aan de lage kant).
Wanneer een jongen wil trouwen met een meisje zal hij per rendier naar haar huis rijden samen met een getuige die aanbelt bij de ouders van het meisje om hem voor te stellen.
Als het meisje buitenkomt en het rendier op stal zet, is dat een signaal dat de jongen welkom is.


Ze was hem direct opgevallen bij de sneeuwschoentocht maar zij had hem nauwelijks opgemerkt.
Enkele uren later schoof ze achter hem aan bij de kruidenier maar hij was haar niet opgevallen.
Op Kerstmis nam ze in the steakhouse een tafeltje aan de andere kant want ze zag hem niet.
Hij reed met zijn rendier naar haar toe en vroeg haar om bij hem aan te schuiven.
Ze stond op, bracht zijn rendier naar de stal en nam plaats aan zijn tafeltje.

Ze was van Libanees-Amerikaanse afkomst; ze was moslim met Joodse roots en ze werkte voor Unilever in Saoudi Arabië maar haar naam vergat hij te vragen.
Haar verhaal was even “sami” als het zijne.
Heel even waren ze “samen”.


They just got home and then they left again
So far as Aurora can be
So long as you have to wait for her


Met dank aan :
-Nordic info en Dominicus Noorwegen